Relax! You're at home.

En dat is precies hoe je bij Two for Joy zou moeten zitten. In het weekend relaxed aan de stamtafel of onderuit gezakt op een van de Chesterfield banken. Krantje lezen onder het genot van een met zorg samengesteld kopje koffie.

Als ware barista's bereiden de mannen aan het Frederiksplein de koffie van huisgebrandde bonen. Een scala aan bereidingen, van het espresso druksysteem, tot filter of French press. Hoewel de prijs wat hoger ligt per bakkie dan gemiddeld, is het dit extra dubbeltje zeker waard. Je proeft dat er wordt nagedacht over de koffie. Zo wordt de espresso onder minder druk dan gebruikelijk gezet, waardoor een zachtere smaak ontstaat met een fluweel zacht crème laagje. 

Voor de smaakpapillen kun je losgaan op de zoetigheid, wat kleine broodjes, wisselende soepen, bonen chili of salade. Hier relatief kleine prijsjes voor de cakejes, koekjes en sandwiches. Het is dan ook meer voor de lekker of lichte lunch dan echte vulling. Smaakvol, dat dan weer wel. 

Het huiskamer gevoel loopt van terras tot helemaal achterin het lange pand, waar je zo de witte keuken in kan kijken en de verse koekjes uit de oven ziet komen. De donkerbruin houten vloer en witte muren scheppen een rustige sfeer en de zachtjes kabbelende muziek wordt af en toe licht overtroffen door de koffiebrander in het midden van de zaak. Kortom, heerlijk een paar uurtjes gaan luieren in het weekend.

Leuk detail vond ik overigens het sproeiertje op het toilet. Een moderne opvatting van de alom bekende bidet?

A.

Coole Koffie: New York Coffeehouses

Als je een lijstje zou maken 'meest-besproken-drankjes' dan zou het kopje koffie toch wel met stip met op nummer 1 staan. Want denk maar eens na, er is genoeg te bespreken over een bakkie pleur; verslaving en gezondheidsrisico's, reclame en marketing van koffiemerken en natuurlijk de welbekende 'coffee-culture' (groot geworden door ketens als Starbucks, Nero enz).

Als je een tijdje in een wereldstad woont zie je pas hoe belangrijk koffie voor de mens kan zijn: iedereen loopt met take-away koffiebekers over straat en op elke hoek van de straat kom je een koffietentje tegen. Zelfs in London, Engeland. Niet raar zou je zeggen, toch wel als je bedenkt dat 90% van de koffiedrinkers eerder de voorkeur geeft aan een kopje Nescafe oploskoffie dan aan een kop 'versgemalen'. Ik verdenk de Londenaren dan ook dat het hun om de hip-factor te doen is. Waarom zou je anders in ellenlange rijen staan voor een kop overprized Mokka-Choca-Skinny-Frappuchino om deze vervolgens, met risico voor je eigen kleren, op te drinken in een overvolle metro?

Je ziet, er valt genoeg te bloggen over koffie! Zo ook vandaag op NRC Next. Zij bloggen hier over de nieuwste maatbeker van Starbucks: de Trenta, met zijn 31 ounce inhoud (1L) het jongste dikke broertje van de Starbucks maatbeker familie (en misschien wel resulterend in een koffie-orgasme van A. en M.).

Maar dit terzijde, ik wilde jullie namelijk wijze op een gave fotoserie op het fotoblog van de New York Times LENS. Zij plaatste vandaag een serie genaamd 'New York City Coffeehouses'. Een coole post over de koffiehuizen in New York, waar natuurlijk de echte coffee-culture zijn oorsprong vond.

New York City Coffeehouses (aanrader 'full screen' modus)

L.

'Starbucks' wordt ' '

Zelf ben ik nog nooit in de Verenigde Staten geweest dus met de echte Starbucks-cultuur ben ik niet bekend. Mijn ervaringen met deze koffieketen zijn gebaseerd op een aantal bezoekjes in York (Eng) en later op Schiphol (in eerste instantie na, later ook voor de douane). Ik ben zo iemand die dan meteen uitpakt met een driedubbele frappucino met aardbeisaus en extra slagroom. Ofzo.

Het verhaal achter Starbucks heeft relatief weinig geheimen. Een jaar of twee geleden las ik 'Starbucks', de vijf principes van het succesverhaal' door Joseph Michelli. Een interessant boek voor iedereen die geïnteresseerd is de opbouw van dit soort grote merken.

Een klein weekje geleden was ik, zeker na het lezen van bovengenoemd boek, dan ook enigszins verbaasd over het bericht dat Starbucks haar logo redelijk ingrijpend gaat veranderen. Dit gaat 'm worden:

De belangrijkste verandering zit 'm overduidelijk in het laten vallen van de naam. De bekende groene kleur, die de 'sirene' (nee, het is geen zeemeermin) eerst omringde en werd opgevuld met de letters, is verplaatst naar de afbeelding zelf.

Een logische reden voor de wijziging zou zijn dat Starbucks zich aan het voorbereiden is op een groter aanbod van producten. Met name de groothandelspositie (in verschillende landen is koffie en ijs van dit merk al te verkrijgen) in supermarkten zou daarmee kunnen worden versterkt.

Op het web is de kritiek op het merk groot, omdat te weinig consumenten de sirene direct aan de keten zouden verbinden. Het Parool maakte gisteren een - in mijn ogen - terechte opmerking dat dit beeldmerk bij lange na niet zo herkenbaar is als bijvoorbeeld de 'swoosh' van Nike en de driepoot van McDonald's.

Zelfs als je nog nooit bij Starbucks bent geweest is de kans klein dat je nooit eerder bent geconfronteerd met de bekende witte koffiemok met het Starbucks-logo. Tot verbazing van velen gaat ook die uit het assortiment verdwijnen. De mok zou te gedateerd zijn en worden vervangen door een meer 'sofistacated' porseleinen exemplaar, aldus Wilson-Rymer, verantwoordelijk voor de ruim 700 filialen in Groot-Brittannië.

Ik ben benieuwd wat voor een invloed deze wijziging uiteindelijk voor Starbucks gaat hebben. Wie niet waagt, wie niet wint.

M.

PS: aansluitend op dit nieuws vond ik het wel leuk mee te krijgen dat de Britse regering deze week heeft besloten wettelijk te laten vastleggen dat de afbeelding van de Koningin op postzegels aanwezig móet blijven. Dit wordt nog even geregeld voordat de postbedrijven daar geprivatiseerd gaan worden :)

PS2: leukste tweet binnen #starbucks naar aanleiding van de logoverandering: 'at this rate, by the year 2084, it'll just be an extreme close-up of her nostrils'